Śrut do strzelectwa profesjonalnego

Strzelectwo rekreacyjne było jednym z tych rodzajów hobby, które nie wymagało zbyt dużego nakładu. Większości strzelców wystarczyła bowiem wiatrówka i najbardziej podstawowa odmiana śrutu by spędzić przyjemnie czas na strzelaniu do celu na średnim dystansie. Sportowe konkurencje były jednak znacznie bardziej restrykcyjne, często narzucając strzelcom konkretny rodzaj amunicji czy wiatrówki, lub ograniczając możliwość użycia innych.

Śrut do strzelania precyzyjnego

śrut do wiatrówkiNajbardziej rozpowszechnioną i najtańszą odmianą śrutu, będącą w użyciu zarówno w strzelectwie sportowym jak i rekreacyjnym był śrut kulowy ze stali. Był to najczęściej używany śrut do wiatrówki, przede wszystkim ze względu na bardzo niską cenę i dostępność w każdym sklepie dla entuzjastów strzelectwa, lub sieci militarnej. Kulowy śrut nadawał się doskonale do wiatrówek o niskiej mocy i niewielkich prędkościach wylotowych, dlatego też widziany był w rękach amatorów i strzelców rekreacyjnych. Entuzjaści strzelectwa precyzyjnego jak i strzelcy sportowi preferowali natomiast bardziej wyspecjalizowany śrut w kształcie grzybka, potocznie nazywany od wielu lat diabolo. W porównaniu do śrutu kulowego, odmiana diabolo była o wiele bardziej precyzyjna, a dość charakterystyczny kształt śrutu zapewniał lepszą stabilność lotu oraz aerodynamiczność. Nic więc dziwnego iż ta odmiana śrutu była jedną z podstawowych amunicji w konkurencjach strzeleckich oraz wielobojach przeprowadzanych na otwartym terenie. Istniało również wiele innych rodzajów śrutu, przeznaczonych do bardzo konkretnego rodzaju strzelectwa, aczkolwiek dwie powyższe odmiany były spotykane najczęściej wśród wszelkich użytkowników wiatrówek. Śrut stalowy był obecnie najczęściej używany, gdyż w wielu konkurencjach sportowych wprowadzano zakaz używania śrutu ołowianego. Stalowa amunicja była najbardziej przeciętną pod względem precyzji, i stanowiła dobry punkt początkowy dla osób chcących rozwijać umiejętności.

Lekki śrut miedziany czy aluminiowy był używany przede wszystkim w krótkich wiatrówkach na niewielkim dystansie, i zdecydowanie polepszał możliwości najsłabszych wiatrówek długich. Ciężkie odmiany śrutu ze stopów stali czy tytanu były natomiast przeznaczone do najmocniejszych odmian wiatrówek, i używane w konkurencjach strzeleckich na największym dystansie, rywalizując z amunicją broni palnej zasięgiem oraz precyzją strzału. Były one jednak ograniczone przez dużą wagę, która uniemożliwiała strzelanie taką amunicją z wiatrówek o małych i średnich prędkościach wylotowych.